Nog zoveel meertjes te gaan…

“Wat zal ik eens gaan doen vandaag?” was de gedachte die door mijn hoofd galmde. Ik keek naar buiten en de zon scheen warmpjes, maar de wind trok aan. Ik reed met de auto langs Mién en keek over het grote meer uit en het water was mooi vlak! “Ah mooi! De wind staat gunstig!” Terug naar huis, viskajak op het dak geknoopt en was het tijd om een nieuw meertje te bevissen.

Hier in de omgeving liggen talloze meren! Van klein naar groot en van venig naar helder. Vanaf de kant vissen is altijd een hele onderneming daar de bomen, het riet, veenmos en gagelstruiken het haast onmogelijk maken om, vanaf de kant, je hengel uit te werpen. Een boot biedt dan een uitkomst, maar dan moet er wel ergens een bootramp liggen. De kleinere verborgen meren hebben geen bootramp en ze liggen meestal diep verscholen in het bos. Een viskajak biedt hier de ideale uitkomst!

Deze verscholen meertjes worden maar weinig bevist en het vangen van vis is haast voorspelbaar. En toch kun je het nooit voorspellen. Ze bijten, of ze bijten niet. Of zoals die man met z’n oorbelletje altijd zei: “To be, or not to be!” Je weet het niet. Zeker als het om nieuw water gaat, is het altijd zoeken naar vis. Waar liggen de onderwaterstructuren? Waar staat de wind op? Wat is de diepte? Hoe ziet de onderwatervegetatie eruit? Het laatste behoort eigenlijk ook tot de onderwaterstructuur. En dan het weer! Temperatuur, wind, regen, bewolkt, zon. Het zijn allemaal factoren die meespelen bij een goede, slechte of helemaal geen visvangst. Maar als je nooit op het water zit, vang je ook niets!

 

Na een mooie boswandeling is het genieten van de rust en de eenzaamheid. Het is een rijkdom om te beseffen dat je het hele meer voor jezelf hebt. Geen andere personen waarmee je het meer moet delen. Het kan trouwens ook zijn dat het gewoon rustig was, omdat het een doordeweekse dag was. Wat het ook mocht zijn, het hele meer was voor mijzelf!

Nadat de kajak in het water lag, peddelde ik rustig over het water om het meer goed te bekijken en te lezen. Als visserman lees je het water. Het is een taal die mij onbekend is, dus ik kijk er gewoon maar wat overheen! Waar staat de wind op en waar zie ik de waterleliebladeren, die door dezelfde wind omhoog worden getild? Dat zijn mooie plekken om te beginnen.

Je moet er de tijd voor nemen om het water te lezen. Tijd is relatief en je hebt toch niks beters te doen!

Nadat je het water hebt gelezen, weet je ongeveer wat de mooie plekken zijn om te beginnen. Ongeveer op een 30 meter voor de kant en al zoekend naar de gaten tussen de waterplanten, is de beste plek om rond te dobberen. Dat is een mooie afstand en dat zijn de mooiste plekken om je plug naartoe te werpen. Vanaf de kant trek je de plug weer het diepere water in. Op deze manier activeer je de snoeken en baarzen om uit hun schuilplaats te komen, om vervolgens je plug te pakken. Zo jagen roofvissen. Als kleine onderwatercommando’s liggen ze tussen de waterplanten te wachten, tot er een vis langs zwemt. Ze schieten uit hun schuilplaats, pakken de vis en vervolgens gaan ze weer terug in positie. Het is dan ook belangrijk dat je de plug langs de waterplanten trekt of diep ertussen probeert te werpen, zodat je zoveel mogelijk niches en gaten meepakt. Het is mooi en rustgevend werk!

De eerste vangst. Klein beginnen en groot eindigen!

Punten en uitstulpingen zijn ook altijd mooie plekken om naartoe te werpen. Het zogenaamde “pointhopping”. Deze uitstulpingen hebben veel structuur onderwater en zijn daarmee een ideale plek voor roofvis. Tevens zijn omgevallen bomen, die in het water terecht zijn gekomen, ideale structuren voor roofvis. Rustig en gecontroleerd vissen is hier het advies. Tenminste, als je geen pluggen of blinkers wilt verliezen. Maar ook daarmee is een kajak ideaal. Zit je vast? Dan peddel je ernaartoe en klaar!

Met waterlelies is het altijd wel raak!
Dicht langs de rietkanten en vooral in de gaten tussen het riet, zijn ideale plekken voor een snoek!

Na een aantal snoeken en baarzen te hebben gevangen aan de windkant, dacht ik wat verder rond te peddelen. Er lagen een drietal eilandjes in het meer. Zo nieuwsgierig als ik ben, trekken eilandjes mij altijd aan. Waarom weet ik niet, maar het lijken mij altijd van die onontdekte plekjes. Rustig aan, over de wat hogere golven in het midden van het meer, peddelde ik naar de eilandjes. Uit het niets een gekrijs en lawaai. Een geluid waar ik al aardig bekend mee ben, maar het verveeld nooit. Een visarend! De visarend kwam akelig dichtbij met een duikvlucht om mij af te schrikken. Dat doen ze niet zomaar en even verder kijkend, zag ik dat er een visarend nest bovenin een hoge grove den zat. Daardoor schreeuwde dat beest moord en brand en probeerde hij, of zij, mij weg te jagen. Prachtig mooi gezicht om zo’n prachtige en majestueuze vogel te zien! Daar hou ik van! Ik zat nog even te kijken en breide er een eind aan. Het leek mij dat die visarend wel wat beters te doen had, dan mij weg proberen te jagen. Ik peddelde weg en de visarend ging weer naar zijn, of haar, nest. Dat zijn de mooie momenten van het vissen, kanoën, kamperen of het maken van een mooie struintocht. De wonderlijke wereld van de Natuur. Het verveelt me nooit!

Deze foto is gemaakt op Åsnen, maar voor de beeldvorming komt hij aardig overeen.

 

IJsvissen en een hete bak koffie

Lange ondergoed aan, dikke sokken en een muts op de kop. Het was koud buiten, dus het koffiepannetje inclusief kookkoffie, firesteel en de worsten werden ook maar in de rugzakstoel gestopt. Het vistuig mee en de dikke winterlaarzen gingen aan. Hup de deur uit!

Het was een prachtige dag om te gaan ijsvissen. De dag ervoor was ik het ijs wezen testen en deze was dik genoeg om er al stampend en springend overheen te lopen. Het was een prachtig mooi wit landschap met een serene rust. Niemand in de buurt en het hele meer voor mij alleen. Hoe verwonderlijk moge dat zijn. Het is niet dat ik in een godvergeten uithoek zit, maar blijkbaar zijn er; Of genoeg meren om uit te kiezen, of de warme kachel binnenshuis houdt de mensen ook daadwerkelijk binnenshuis. Hoe dan ook. Ik ging ijsvissen!

Eenmaal bij het meer aangekomen, waren de vrienden er al waar ik mee had afgesproken. Verkleed als Michelinmannetjes schuifelden we het ijs op, om de ontberingen tegemoet te gaan. Aangekomen bij een schiereilandje hadden we ons spul weggelegd en begonnen we de gaten te boren. De ene jas naar de andere jas werd opzij gelegd. Lang leve het laagjessysteem! Al gauw hadden we een tiental gaten geboord en konden de “Angeldons”, hetgeen Zweedse ijsvisgevallen zijn, worden uitgezet. Een angeldon is een paaltje met een spoel eraan. Op deze spoel zit een lijn, wat eigenlijk meer een touwtje is, en daaronder een kromme haak, waar je een voorntje op ritst. Het touwtje sla je vervolgens over een lange ijzeren veer, waaraan een vlaggetje of een stukje hout zit met een felle kleur. Zodra de snoek hapt en de lijn meetrekt klapt de veer omhoog en moet je rennen als een malle, omdat er niet zoveel lijn op de sliploze spoel zit. Een schitterende en actieve manier van vissen!

Uiteraard zijn de snoeken niet heel erg actief in het koude water, maar er zit maar weinig draad op zo’n spoeltje. Voor je het weet tel je er nog maar negen, terwijl je achter je oren krabt en denkt: “Huh? Ja maar wacht eens even. Ik had er toch tien geplaatst?” Goed kijken en snel rennen is het advies! Het is in ieder geval een prachtig mooie manier van vissen!

Het mooie van ijsvissen is dat het zowel actief als passief is. Er is genoeg tijd om een vuurtje te bouwen om je zelf bij warm te houden. Als je af en toe omkijkt en de angeldons telt, zou het goed moeten gaan. De meeste ijsvissers bouwen hun vuur trouwens midden op het ijs, waar ze op dat moment zijn. Zodra het ijs smelt, zakt het overgebleven verkoolde hout naar de bodem. Hetgeen trouwens ook een soort van het “leave no trace” principe is. Enfin, ik heb één keer geprobeerd om een vuur op het ijs te maken en dat had weinig succes! Ik had wel meteen water voor de koffie, dat dan weer wel. Maar geen vuur meer om de koffie op te koken. Met een “upside down” vuur zou het overigens wel lukken, maar een vuurtje op de oever is dan net zo makkelijk.

Er gaat niets boven een bakje vers gezette kookkoffie!

Genietend van een lekkere hete bak koffie is het tijd om een worstje te bakken! Hoe mooi is dat. Ik kan mij geen betere dagbesteding bedenken dan ergens buiten te zijn, genietend van de natuur en met rust om mij heen. Op zulke momenten wordt tijd behoorlijk relatief. Nou ja, behalve als de angeldon omhoog staat en je hebt het niet zien gebeuren. Dan kom je weer tijd tekort!

Het is overigens niet alleen maar koffieleuten en op een worst lopen knagen. Alhoewel het er tot nu toe wel op lijkt in dit verhaal. Om even terug te gaan naar een eerdere alinea van dit verhaal; Die angeldons staan er ook nog steeds!

Stel je het volgende eens voor; Je zit lekker je worst weg te knagen onder het genot van een lekkere bak vers gezette koffie bij het kampvuur. Lekker knus op je stoeltje. Al zittend kijk je even uit je ooghoek naar de angeldons en denkt: “Ach! Hier zit toch geen vis! Ze staan er al een uur te staan en er gebeurd niks!” En ineens klapt er een angeldon omhoog! Met de worst half in je mond ren je het ijs op. Al glijdend naar de angeldon, waarvan de veer recht omhoog staat! Je hebt een snoek aan de haak! En nu komt het… Is je gat groot genoeg?! Koop altijd een ijsboor met een grote kop is hier het advies! De snoeken die wij die dag aanhaakten pasten gelukkig allemaal door het gat.

Het was weer een schitterende dag en een prachtige beleving!

Een week ervoor was ik aan het ijsvissen op een ander meertje en mijn gat was te klein of de snoek was te groot! Eén van de twee, maar het paste gewoonweg niet.

 

Een avontuur uit de oude doos

 

Ik zat mijn foto’s te bekijken om ze uit te zoeken en kwam een serie foto’s tegen. Foto’s gemaakt van een trip naar Zweden in 2013 met een goede vriend. Wat een prachtige week was dat zeg!

Het idee was om met zijn kano Åsnen te gaan ontdekken en we zouden zo “licht” mogelijk gaan. Nou ja, “licht”? Nadat we al onze visspullen hadden ingeladen en onze tassen erbij, zat zijn kano aardig vol. Als ik zo terugdenk, denk ik dat we met het woordje “licht” bedoelden, dat we zo weinig mogelijk eten mee zouden nemen. Een paar pakken rijst, wat pakjes saus, oploskoffie en een fles whisky was hetgeen waar we het mee moesten doen. De rest van ons eten zouden we bij elkaar vissen. Dat was het plan en zo zou het geschieden!

We zaten in het begin van mei op het water. Een mooie tijd, daar de zwarte zegge begon te bloeien. En elke visserman weet, dat wanneer de zwarte zegge bloeit, dat de voorn zich klaarmaakt om zich te vermeerderen. En waar voorn zit, zit snoek! Dat was het idee althans. Feit was dat we aardig moesten werken om die snoeken ook daadwerkelijk aan de haak te slaan. Maar aan de andere kant moet het ook allemaal niet te makkelijk zijn. De zon scheen, het water was glad en het was de eerste keer dat we op Åsnen rond peddelden. Onbekend water moet je eerst leren lezen, voordat je veel vis vangt. Ken de plekken!

Na 5 uur, al rustig, peddelend kwamen we in een corridor terecht met aan beide kanten brede rietkragen. Het zag er veelbelovend uit voor snoek. De waterplanten als witte waterlelie begonnen al op te komen en dat maakt het een ideale schuilplek voor snoek. Na wat verder gepeddeld te hebben, kwamen we een mooie plek tegen, die ons geschikt leek om aan wal te gaan en daar het kamp op te bouwen. Zo gezegd, zo gedaan. Eenmaal alles op de kant geordend te hebben, zijn we weer de kano ingestapt om de rietkanten af te vissen. Niet lang daarna had Rein een mooie snoek aan de haak geslagen en kon hij deze in de kano krijgen. Avondeten! Man wat had ik een honger na al dat peddelen! De snoek smaakte goed! Snoek heeft aardig wat zwevende graten, maar het vlees(of vis) is stevig van structuur en smaakt best goed.

De eerste avond, na het avondeten, was het genieten van een kampvuur. Een kamp zonder vuur is een vuur zonder kamp! Die woorden staan niets voor niets aan elkaar vast. Voor de beleving is het onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zo ook de fles whisky. Het is een heerlijk moment wanneer het kamp is opgebouwd, het avondeten in je maag zit, het vuur knettert en de eerste slok whisky je lippen raakt, terwijl je de vlammen ziet dansen in het vuur. Rust! Niets is meer belangrijk en je zit alleen nog maar in het moment.

Ik zie dat we ook nog wat worsten hadden meegenomen om te braden!

Als onderkomen hadden we een eenvoudige tarp mee en onze bivakzak. Het is altijd genieten om zoveel mogelijk van je omgeving te kunnen zien en om die mee te maken. Geluiden te horen en in de ochtend de eerste zonnestralen, die je doen ontwaken. En wat was het een prachtige avond. De roerdompen zaten in het rietbed aan de overkant te hoempen en de vossen zaten verderop, aan de vaste wal, te janken. Wat een plek en wat een beleving.

De volgende dag werden we uiteraard wakker met een hongerig gevoel. Eenmaal onze proviand bekeken hadden we niet echt bepaald zin in droge rijst op de vroege ochtend. Verder kijkend hadden we ook nog wat koekjes meegenomen, dus werd het ontbijten met droge biscuits en een stevige bak oploskoffie! Nu je het leest zal je misschien denken: “Droge koekjes en oploskoffie lijkt me niet echt bepaald een lekker ontbijtje?” En in een bepaalde zin heb je daar gelijk in. Ik heb me het al vaker afgevraagd hoe het komt dat iets, wat thuis niet te eten is, in het veld als een driesterrenmenu wordt ervaren. Ik denk dat er bij het eten van voedsel, ook een psychologische factor ten grondslag ligt. De omgeving, de beleving, het gevoel, het feit dat je de keuze hebt tussen droge rijst en droge koekjes, maakt al snel een verschil in smaak. Hoe dan ook. Het was een heerlijk ontbijt!

Na het ontbijt zijn we uiteraard weer op jacht gegaan naar ons avondeten. De hele dag hebben we gevist en, als ik me het goed herinner, hebben we maar één snoek gevangen die dag, maar één snoek was voldoende. Om het verhaal iets in te korten hebben we drie dagen lang hetzelfde ritueel uitgevoerd. Ik kan je vertellen. Na drie dagen alleen maar snoek eten, komt die snoek behoorlijk je neus uit! Het was dan ook een mooie afwisseling om de plug te verwisselen voor een blinker om daarmee wat baarzen te vangen. Baars is naar mijn bescheiden mening lekkerder dan snoek met minder graten. Een goede hap!

Na een paar dagen kwam een andere vriend, Daan, onze kant opgevaren en deze had nieuwe proviand mee. Goed eten! En vlees voor de afwisseling! Daan had zijn visboot meegenomen met wat pk’s erachter, dus konden we mooi aan de andere kant van Åsnen vissen. Met een kano peddelen is het mooiste wat er is, maar het was geen klein meertje waar we zaten. Åsnen is het grootste meer van zuid Zweden en je moet behoorlijk stevig door peddelen, voor een week lang, voordat je het meer rond bent. Om wat meer van Åsnen te kunnen zien, was Daan zijn boot een mooie bijkomstigheid.

Daan weet hoe hij moet vissen. Die jongen zit volgens mij elke dag op het water. De aankomende dagen zagen er hoopvol uit! We zijn wat verder het water opgegaan om wat dieper te vissen. Tot nu toe hadden we de ondiepere stukken langs de kant bevist. Maar de grotere snoeken schuilen in dieper water. Zodoende hebben we het diepere water afgevist. De snoeken die we vingen zijn weer teruggezet, aangezien we eten genoeg hadden op dit moment. De grootste snoek was om nabij een meter. Een mooi en gezond exemplaar!

Het was prachtig mooi dat Daan langskwam met z’n boot! Anders hadden we nooit zoveel van Åsnen gezien en hadden we ook geen snoek kunnen vissen op dieper water. Een kano is mooi, maar op dieper water met wat hogere golven, is het niet zo prettig om te vissen moet ik eerlijk toegeven. Het waren een paar mooie dagen! Nadat Daan weer zijn weg had vervolgd, na een paar gezellige dagen, zijn wij ook langzaamaan terug gepeddeld. Het was een prachtige week op een prachtig meer, Åsnen genaamd.

Als ik zo terugdenk was het ergste van alles, dat de prachtige tijd erop zat en we weer terug moesten naar Nederland. Einde vakantie! En nu? Nu woon ik er een half uurtje rijden vandaan. Het is en blijft een prachtige omgeving, waar ik nog veel mooie momenten zal gaan beleven!

Ik denk dat ik binnenkort maar weer een lang weekendje ga plannen, nu ik er zo over terugdenk en schrijf! Wat een schitterende omgeving is dat!

 

Zweden! Wat een land.

 

Vissen, jagen en kamperen zijn mijn voornaamste bezigheden in mijn vrije tijd. Een onderdeel zijn van de natuur. Een gevoel waar we allemaal een grote onbewuste aantrekkingskracht tot hebben. Zeg nou zelf; Hoe rustgevend is een wandeling door het bos wel niet? Of het nou een rondje met de hond is of op een mooie dag een rondje fietsen door de polder. Het doet onze batterij opladen en geeft ons rust. Het buiten zijn doet wat met je. Het maakt je rustig. Hetzelfde geld ook voor mij. Ik hou ervan om buiten te zijn! Om doelloos rond te dwalen of met het doel om een snoek of forel te vangen, een ree of zwijn te schieten of gewoon ergens rustig te kamperen om mijn “outdoor skills” te verfijnen. Voor mij is het een levensstijl, die ik zeer waardeer. En dat is ook één van de redenen dat ik ben geëmigreerd. Nederland was voor mij te klein. Of te vol. Het is maar net hoe je het bekijkt.

De eerste keer dat ik Zweden bezocht was in 2008. Met de auto door Duitsland, met de boot naar Denemarken en weer met de auto door naar Zweden. De trip door Duitsland was mooi. Veel bos en het is een prachtig land om doorheen te rijden. Ik heb nog nooit zoveel reeën gezien, rijdend over de snelweg, als in Duitsland. Een prachtige omgeving en glooiend landschap.

Eenmaal in Denemarken gaf ik extra gas! Wat een gecultiveerd land is dat zeg. Het deed me veel denken aan Nederland. Eenmaal over de brug naar Zweden had ik het gevoel dat ik nog steeds in Denemarken reed. Veel landbouw en een vlakke omgeving. Niet dat landbouw verkeerd is. We moeten tenslotte eten met z’n allen, maar het is niet het landschap waar ik blij van wordt.

In de verte zag ik het landschap wat heuveliger worden en zag ik een groot aaneengesloten bos. Yes! nog even wat extra gas erop en binnen no time reed ik langs grote bosgebieden, met hier en daar nog wat grote dorpen ertussen. Even verderop zat ik in een gebied met grote aaneengesloten bos. Prachtig mooi! Ik was haast op mijn bestemming; Gäddeviksås! Wat een omgeving!

Sindsdien ben ik elk jaar teruggekeerd naar Zweden. Hetzelfde gebied en hetzelfde “dorpje”. Nou ja, het is meer een gehuchtje. Vissen, jagen, kanoën, kamperen, korhoenders spotten, rondstruinen en nog veel meer. Wat een leven is dat! Eerst een weekje, daarna een maand per jaar en al gauw werd het mijn vaste vakantiebestemming en was ik er drie maanden per jaar te vinden. Om alle seizoenen mee te maken zorgde ik ervoor dat ik mijn vakanties uitspreidde en zo verschillende seizoenen meemaakte. De zomer is mooi, maar hoe is de winter? Prachtig dus!

Hoe vaker ik er kwam, hoe meer de gedachte ontstond om te emigreren. Maar ja! Dat is nogal wat. Ik had net een prachtige baan bij Staatsbosbeheer. Een baan waar ik best wat moeite voor heb moeten doen, daar ze niet voor het oprapen liggen. Maar de gedachte bleef en de vakanties werden steeds mooier en mooier.

Emigreren klinkt leuk maar, in welk land je ook mag wonen, werken om rond te komen moet je overal. En daar lag het probleem. Werk?! Na acht jaar had ik eindelijk de kans om mijn “droom” werkelijkheid te laten worden. Deze kans pakte ik, na lang nadenken, dan ook aan en zo geschiede het.

Zweden! Genieten van de natuur, rust en ruimte! Ik heb er nog geen seconde spijt van gehad!

Hallo online wereld!

Hallo online wereld!

Het leek mij altijd al een leuk idee om een blog te starten over het wel en wee van mijn tournee. Aangezien ik dan toch met een eigen onderneming ben begonnen, in de prachtige omgeving van zuid Zweden, leek mij dit het ideale begin om te gaan bloggen! Ik zit nu in de praktische opstartfase van mijn bedrijf, dus daarmee wordt MB Vildmark vanaf dag 1 beschreven. Hoe leuk is dat!!

Ze zeggen dat het de kunst is van het bloggen, om de lezer mee te nemen in je wereld met schitterende foto’s en pakkende verhalen. Verhalen heb ik nog wel ergens liggen en anders vind ik ze wel. Een fototoestel heb ik volgens mij ook nog wel ergens liggen, dus daarmee zal het zeker gaan lukken.

Deze blog zal uiteraard gebruikt worden om mijn bedrijf te promoten en om te proberen om het de bezoekers zo lekker als mogelijk te maken, zodat ze een workshop of een cursus zullen gaan boeken. Daarnaast lijkt het me leuk om hier een educatieve twist aan te geven, om een beeld van mijn bedrijf en leven neer te zetten en om mijn website wat meer interactiever te maken. Want daar draait een blog nou eenmaal om.

Ik zal alleen wat posten, als er ook daadwerkelijk echt iets te posten valt. Onzinnigheden worden toch niet gelezen en dat zou zonde van de inhoud en tijd zijn. We zullen het meemaken.

Welkom in de wereld van MB Vildmark!